شمارهٔ ۲۳۸ - وله ایضا

صدرا اگر چه تو ز من آزاد و فارغی
داری خبر که بنده ام و بنده زاده ام ۱

افتاده بر گرفتن، از اقسام سروریست
برگیر پس مرا که بدین سان فتاده ام ۲

یکباره در مبند درِ لطف و مردمی
کاخر دهان به مدح تو روزی گشاده ام ۳

بغنود مرغ و ماهی و نغنود چشم من
شبها که من عرایس مدح تو زاده ام ۴

چون صبح اگر چه آتش پایم، فسرده ام
چون سایه آن زمان که سوارم پیاده ام ۵

انکار حرمتم نکنند ارچه بیگناه
خونم همی خورند، مگر جام باده ام ۶

شیر نر از زبونی بز بود پیش من
و اکنون اسیر حیلت روباه ماده ام ۷

فرزین شاه بودم بر عرصة مراد
و امروز از تراجع دولت پیاده ام ۸

از بیم آنکه شادی دشمن فزون شود
بر عجز خویش نام قناعت نهاده ام ۹

از تو جفا به نرخ عنایت همی خرم
وین اصل زیر کیست،نگویی که ساده ام ۱۰

عزل و عمل چو از تو بود هر دو منصب است
لیکن بیا ببین که کجا ایستاده ام ۱۱

شش ماه از برای رعیّت به روز و شب
بیگار کرده ام من و مرسوم داده ام ۱۲