شمارهٔ ۳۳۱ - ایضا له

آن ریش فلان مزد قانی
ریشیست عظیم باستانی ۱

بسیار، چو حادثات گیتی
نا خوش، چو بلای ناگهانی ۲

در هم ، چو دلش ز تنگ عیشی
محکم،چو کفش ز سوزیانی ۳

انبومو گران و زشت و ناخوش
مانندۀ ابر مهرگانی ۴

بر سینۀ او ز دورگویی
بر خر نمدیست ترکمانی ۵

ناید به هزار سال پیدا
تیزی که درو شود نهانی ۶

آویخته زو بصد علامت
چو پشم سگان کاهدانی ۷

آلوده چو عرضش از معایب
خالی چو دماغش از معانی ۸

از جملۀ ریشهای گیتی
آن را شاید که ریش خوانی ۹

نتوان گفتن به ... یک تن
آن ریش چنان هزا رگانی ۱۰

هر شاخی از آن به... قومی
وان قوم ظریف و اصفهانی ۱۱

بس لایق تست این که گویند
ریش تو ریم ز باستانی ۱۲

این قدر نداند آن مدمّغ
با آن همه فضل و چیز دانی ۱۳

کان ریش چنان نمی پسندند
صاحب طبعان این زمانی ۱۴

زیرا که بهیچ کار ناید
الّا ز برای دمنه دانی ۱۵