شمارهٔ ۵ - و قال ایضا

غریب و خسته و درمانده ام خداوندا
ز فیض فضل، تو یک شربت شفا بفرست ۱

چو لاله غرقه بخونم در آتش شوقت
نسیم لطفی از عالم بقا بفرست ۲

ببوی رحمت تو بنده کرد جان بازی
بدست عفو تو پروانۀ عطا بفرست ۳

اگر چه مرهم جانست زخم در ره تو
ز نوش داروی رحمت نصیب ما بفرست ۴

چون خون جان من اندر ره تو ریخته شد
هم از خزینۀ لطف تو خون بها بفرست ۵

طبیب حال شناسی ، ترا نیارم گفت
که دور کن ز من این درد یا دوا بفرست ۶

هر آنچه مصلحت کار من در آن دانی
اگر شفاست وگر مرگ ای خدا بفرست ۷