شمارهٔ ۳۴۹ - ایضا له

ای آفتاب ملک که از پرتو کرم
چون صبح کام فضل پر از خنده کرده یی ۱

از بس که همچو غنچه کنی دل نمودگی
چون نرگسم ز شرم سرافکنده کرده یی ۲

خطّیست کرد عارض خوبان معنوی
نقشی که تو به خامۀ فرخنده کرده یی ۳

جمعند در هوای تو دلهای اهل فضل
تاصیت جود خویش پراکنده کرده یی ۴

فضل شکسته را تو دلی باز داده یی
امّید مرده را تو به دم زنده کرده یی ۵

بی من ز بس که با منت انواع لطفهاست
الحق ز حد برونم شرمنده کرده یی ۶

دارم امید آنکه رسانی بانتها
این ابتدای لطف که با بنده کرده یی ۷