شماره ۸۰ - ای ماه سروقامت و ای سرو ماه روی

ای ماه سروقامت و ای سرو ماه روی
وصل تو تا نموده مرا چند گاه روی ۱

شکلم چو نال شد ز هوای تو و توراست
با شکل سرو قامت و بانور ماه روی ۲

تا بی حجاب دیده به رویت نگاه کرد
پر آب دیده دارم زان یک نگاه روی ۳

آیینه دلم سیه از آه سینه شد
آیینه را سیه شود آری ز آه روی ۴

بگرفت خطه دلم اینک سپاه عشق
و آورد سوی عالم جان آن سپاه روی ۵

رویم ز تاب عشق تو زردست و بس بود
بر وفق این حدیث که گفتم گواه روی ۶

روی تو از لطافت محض آفرید حق
زان خوبتر که وهم نخواهذ مخواه روی ۷

اندر شب فراق تو شاید که روز وصل
بنمایدم زچاه مقنع چو ماه روی ۸

جان مرا که عاجز هجران توست نیست
جز بارگاه مجلس عالی پناه روی ۹

فرخنده مجد ملک سپهر دول که هست
ایام را ز هیبت او همچو کاه روی ۱۰

عالی محمدبن علی اشعث آنک بخت
بنمودش از دریچه تمکین شاه روی ۱۱

با روی و رای او نبود مهر و ماه را
زین پس بجز نهادن تاج و کلاه روی ۱۲

اقبال با جلالت قدرش سپید کار
خورشید بی عنایت رایش سیاه روی ۱۳

افکنده بر موافق او عیش بهر چشم
پوشیده از مخالف او عزّ و جاه روی ۱۴

شرم از گناه باشد و خورشید در کشد
هر شب ز شرم طلعت او بی گناه روی ۱۵

ای پشت دین و مامن حق بارگاه تو
بخت ابد نهاده بدین بارگاه روی ۱۶

راهی که موکب تو بدانجا گذر کند
اقبال برنگیرد از آن خاک راه روی ۱۷

جور و عنا چو روزه بر ایوب روز و شب
خصم تو را نموده گهی پشت و گاه روی ۱۸

جایی رسید کار حسودت که از ضمیر
دارد همی نهفته ز مردم گیاه روی ۱۹

تا خسروان دهر و ملوک زمانه را
باشد مدام یاره و دیهیم و گاه روی ۲۰

از گردش زمانه عدوی تو را مباد
جز روزگار ناخوش و عیش تباه روی ۲۱