شماره ۳۲ - جمال دین سر احرار روزگار حسن

جمال دین سر احرار روزگار حسن
ایا به جنب بزرگیت صحن عالم خرد ۱

تویی که منشی فرمان تو به دست نفاذ
حروف حادثه از روی آسمان بسترد ۲

هر آن شمار که خصم تو از جهان برداشت
فذلکش نفس چند بود هم بشمرد ۳

اگر چه پشت مرا از قبول تو گرم است
دلم ز سردی دوران آسمان بفسرد ۴

یکی غم از دل من پای باز پس نکشید
مگر دست به دستش به دیگری بسپرد ۵

اگر چه عاشق بزم توام گرانی خویش
سبک سبک به کریمان نمی توانم برد ۶

مرا دلیست ز صد گونه درد مالامال
ز لطف تو سر آن درد ریز جامی درد ۷

تو سایه افکن و انگار کافتاب نماند
تو شاد زی و چنان دان که روزگار بمرد ۸