شماره ۳۸ - خدیو عرصه ملک و پناه دولت و دین

خدیو عرصه ملک و پناه دولت و دین
که عقل محض سلیمان ثانیت خواند ۱

تویی که پنجه زور آزمای کین توزت
به قهر جرم زمین را ز جا بجنباند ۲

سنان رمح تو بالا نشین شده چه عجب
که خویش را به صف صدر خصم بنشاند ۳

جهان پناها داعی دولت تو ظهیر
که در حمایت این آستانه می ماند ۴

دو سال شد که درین ورطه اوفتان خیزان
به خیره بارگی روزگار می راند ۵

نبود بر سر رفتن ز جایگه چون قطب
ور آسیابش بر سر فلک بگرداند ۶

بلی زمانه ناساز و دهر پر شر و شور
ز بس که حال دلم خیره می بشوراند ۷

به جان رسیدم و اینم بتر که نیست کسی
که یک دمم ز بد روزگار برهاند ۸

بر آن نهاد دلم کام خویشتن کاکنون
عنان عزم همی از تو در تو پیچاند ۹

کند ملازمت خدمت هنر جویت
مگر که هم ز هنر داد خویشتن بستاند ۱۰