بخش ۲۷ - آیین اهل عراق

شنیدم که فرمان دهان عراق
به هر گه که افتاد صبوح اتّفاق ۱

به رسم سخاوت به قدر یار
کنند از کم و بیش چیزی نثار ۲

ولی دیر دیر افتد این اتّفاق
چنین است آئین اهل عراق ۳

بزرگانه می خورد رسمی نکوست
به جایی که معهود و آئین و خوست ۴

به شرطی که در هوشیاری بود
نه در عینِ بی اختیاری بود ۵

ز بس شوق چون میزبانی کنند
جوانان ما جان فشانی کنند ۶

از آن می که مستانِ ما می خورند
مقیمان بالا به رشک اندرند ۷

نه آن می که هشیاریش در پی است
از آن می که مستی او بی می است ۸

که نه می همه مفسدان می خورند
خورند اهلِ معنی و جان پرورند ۹