هوش مصنوعی: این متن یک نیایش عرفانی است که در آن شاعر از خداوند می‌خواهد تا او را از نفس اماره و شرور رهایی بخشد، به او آرامش و امنیت عطا کند، و از خطاها و دغدغه‌های دنیوی دورش سازد. شاعر به وحدانیت خداوند اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که گلی از امید در دلش بکارَد و گناهانش را ببخشد.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و زبانی است که برای درک کامل آن، مخاطب نیاز به آشنایی با ادبیات کهن فارسی و مفاهیم فلسفی-دینی دارد. همچنین، برخی از اشارات مانند 'نفس اماره' یا 'آهرمن' ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال نامفهوم باشد.

شماره ۱۰۰۵ - یا رب آزاد کن مرا از من

یا رب آزاد کن مرا از من
برهانم ز دستِ آهرمن ۱

فرحی از شمامۀ رضوان
فرجی از زمانۀ ریمن ۲

تا شوم ایمن از خطا و زَلَل
تا شوم فارغ از زمین و زمن ۳

هرکه پرسد ز واحد القهَار
هم تو او را جواب ده که به من ۴

بیش زین ره مده که برخیزد
این همه ما و من زما و زمن ۵

نظری کن که بشکفد بی‌خار
گلِ امّیدِ ما ز طرفِ چمن ۶

پیره‌زن می‌برد کلاوه و هست
قدرِ یوسف برون ز حدِّ یمن ۷

ما سبک‌بار و او گران‌کاوین
ما روان‌ بی‌پناه و او ذوالمن ۸

دست‌گیرا به فضلِ خویش بپوش
بر سرِ سیِّئاتِ ما دامن ۹

به خودش خوان ز خود نزاری را
بیش از ایینش مدار با دشمن ۱۰
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۱۰
کانال گوهرین در ایتا
۴۲۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۰۰۴ - حذر کن ز آهِ جهان‌گیرِ من
گوهر بعدی:شماره ۱۰۰۶ - تا از برِ من رفتی رفته‌ست قرار از من
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.