شماره ۱۰۵۳ - خوش است بر لبِ قلزم نشسته در باکو

خوش است بر لبِ قلزم نشسته در باکو
به یادِ رویِ تو ساغر به دست امّا کو ۱

شرابِ راوق و آوازِ چنگ و ضربِ اصول
من و تو و دو حریفِ دگر دریغا کو ۲

به کامِ دل ز فلک داد عیش بستانیم
به یک صبوح ولی مجلسی مهیّا کو ۳

چه چاره کردم و دریا نمی شود مغلوب
که در کشم به دمی کشتیِ چو دریا کو ۴

شدم نزار چو سوزن در انتظارِ خلاص
سری ز رشتۀ این انتظار پیدا کو ۵

ز هر مراد توان بهره برگرفت به صبر
بلی به صبر ولی خاطر شکیبا کو ۶

اگر ثباتِ قدم را به خویشتن داری
دلی به کار شود، دل کجاست ما را کو ۷

سیاه شد جگرم بس که خویشتن دیدم
ز خویشتن بَسَم آخر دلِ مصفّا کو ۸

به نقدِ وقت قناعت کنم که «اَین الوقت»
گذشت دی و نزاری امیدِ فردا کو ۹