شماره ۱۰۶۴ - مرا هاتفی داد ناگاه توبه

مرا هاتفی داد ناگاه توبه
بگو گفت استغفرالله توبه ۱

بگفتم ز می توبه کردم خدایا
به رغبت، نکردم به اکراه توبه ۲

شب و روز اورادِ من توبه باشد
سحرگاه توبه، شبان گاه توبه ۳

مرا گفت یاری پراکنده خو کن
نگیرند از سر به هر ماه توبه ۴

اگر نشنوده توبه ی من شهنشه
کنم از جوارِ شهنشاه توبه ۵

نی ام پای بندِ حطامِ مزوّر
هم از مال توبه ، هم از جاه توبه ۶

کنم توبه از توبه ی سست کردن
که محکم نباشد ز برناه توبه ۷

سیاهی برفت و سفیدی درآمد
به تقوی کنون می دهد راه توبه ۸

نزاری ز دشمن ببر یعنی از خود
به نیکی توقّع ز بدخواه توبه ۹