شماره ۱۰۷۷ - بر دوستی تو می خورم باده

بر دوستی تو می خورم باده
وز غایت شوق در خود افتاده ۱

شوریده دماغِ مستِ لایعقل
سر بر قدمِ خیال بنهاده ۲

دل پیش روانه گشت و جان از پس
در صحبتِ نامه شد فرستاده ۳

در بند تو مانده ام نمی دانم
کاین عقده شود اگر نه بگشاده ۴

در وادیِ حیرت اوفتد هر کو
در سیر وفا بگردد از جاده ۵

در اصل منافقی بود شاخی
بی بر، چومخنثانِ نر ماده ۶

هستند همیشه خاطر و وهمم
در پیش خیال تو براستاده ۷

نی نی که بود خیال قدِّ تو
پیشِ نظرم چو سروِ آزاده ۸

شک نیست در اینکه دایه ی فطرت
ما را به ازای شیر می داده ۹

هر کس نرسد به غورِ سرِّ می
عیسی است ز مریمِ عنب زاده ۱۰

ماییم و می و محبتِ صادق
وین هر دو به نقد هست آماده ۱۱

به زین چه نزاریا همین می گوی
بر دوستیِ تو میخورم باده ۱۲