شماره ۱۲ - ز رشک، باد صبا گرچه سوخت جان مرا

ز رشک، باد صبا گرچه سوخت جان مرا
ولی ز برگ گل آراست آشیان مرا ۱

مراست جذبه شوقی که هر کجا می‌رم
هما به کوی تو می‌آرد استخوان مرا ۲

خوشم به گریه خونین که فرق نتوان کرد
به وقت چیدن گل، از گل آشیان مرا ۳

هزار شکر از آن عقده جبین دارم
که گاه شکوه گره می‌زند زبان مرا ۴

سری ز قصه عاشق برون نمی‌آرند
کسی چرا کند آغاز داستان مرا ۵

چه گریه‌ها که کند بر بضاعت کم خویش
چو ابر یاد کند چشم خون‌فشان مرا ۶

خوشم که تا ز سر کوی عافیت رفتم
کسی ندیده چو قدسی دگر نشان مرا ۷