شماره ۲۰ - خوشم به درد مکن ای دوا عذاب را

خوشم به درد مکن ای دوا عذاب را
مکن مکن که عمارت کند خراب مرا ۱

چه آتشی تو نمی‌دانم ای بهشتی روی
که ذوق گریه عشق تو کرد آب مرا ۲

هجوم گریه نمی‌دانم اینقدر دانم
که جای بر سر آب است چون حباب مرا ۳

ز شکوه ستمت مردم و همان خجلم
برون نبرد اجل هم از این حجاب مرا ۴

عنان لطف کشیدی و پایمال نمود
سبک عنانی صبر گران رکاب مرا ۵

من از قضا به همین خوش‌دلم که چون قدسی
نبرد قسمت ازین در به هیچ باب مرا ۶