هوش مصنوعی:
این شعر از حافظ، عشق و رنجش، توبه و گناه، و تضادهای درونی انسان را به تصویر میکشد. شاعر از عشقِ دلافزا، اشکهای سوزان، توبههای شکسته، و شرمندگی از اعمال خود سخن میگوید. همچنین، اشارهای به تأثیر غم و رنج در شکوفایی عواطف دارد.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و روانشناختی موجود در شعر، مانند تضاد توبه و گناه، نیاز به درک و بلوغ فکری دارد که معمولاً از سنین نوجوانی به بعد قابل درک است.
شماره ۳۳ - لب شود ریش ار برد نام دلافگار ما
لب شود ریش ار برد نام دلافگار ما
آستین سوزد اگر چیند نم از رخسار ما ۱
سبحه بر کف، توبه بر لب، دل پر از ذوق گناه
معصیت را خنده میآید ز استغفار ما ۲
نشکفد در سینه دل بی زخم تیغ غمزهای
تا نگردد خون نخندد غنچه گلزار ما ۳
خویش را قدسی بر آتش نه بسوزان تا به کی
ننگ دین و کفر گردد سبحه و زنار ما؟ ۴
آستین سوزد اگر چیند نم از رخسار ما ۱
سبحه بر کف، توبه بر لب، دل پر از ذوق گناه
معصیت را خنده میآید ز استغفار ما ۲
نشکفد در سینه دل بی زخم تیغ غمزهای
تا نگردد خون نخندد غنچه گلزار ما ۳
خویش را قدسی بر آتش نه بسوزان تا به کی
ننگ دین و کفر گردد سبحه و زنار ما؟ ۴
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۴
۱۴۱۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۲ - برای سوختن یک شعله کافی نیست داغم را
گوهر بعدی:شماره ۳۴ - منم که داغ دلم دشمن است مرهم را
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
