شماره ۴۰ - سخن ز غیر مپرسید بینوایی را

سخن ز غیر مپرسید بینوایی را
که کرده ورد زبان حرف آشنایی را ۱

حدیث هجر به گوش دلم چنان تلخ است
که حرف موج بگویند ناخدایی را ۲

دماغ غنچه معطر شد از نسیم سحر
کشیده شانه مگر زلف مشک‌سایی را؟ ۳

ز رشک هر مژه در چشم من شود خاری
به کوی دوست چو بینم برهنه پایی را ۴

چراغ حسن تو را روشنی نگردد کم
اگر بهشت کنی کلبه گدایی را ۵

چو سوی دیر روی، سبحه را بنه قدسی
مبر به مجلس دردی‌کشان ریایی را ۶