شماره ۶۱ - طبعم ز باده چون گل سیراب روشن است

طبعم ز باده چون گل سیراب روشن است
آیینه من است که از آب روشن است ۱

رفتی ز دیده لیک نرفتی ز دل برون
من تیره‌روز و خانه ز مهتاب روشن است ۲

با آنکه در چراغ دو عالم نمانده نور
آتش هنوز در دل احباب روشن است ۳

جز کشتن آرزو نبود گوسفند را
مضمون این ز خنجر قصاب روشن است ۴

در عشق، نفی عقل همین ما نکرده‌ایم
چندین هزار نکته در این باب روشن است ۵

می ده که چون صراحی و ساغر در انجمن
چشم و دلم به نور می ناب روشن است ۶

نگذاشتند بر در بت‌خانه که امشبم
فانوس دل به گوشه محراب روشن است ۷

تا صبحدم به راه خیال بتان مرا
شب چون چراغ دیده بی‌خواب روشن است ۸

حرف دروغ صبر ز قدسی مکن قبول
کآثار صبرش از دل بی‌تاب روشن است ۹