شماره ۸۷ - باغی که گلش بو ندهد عشق مجازست

باغی که گلش بو ندهد عشق مجازست
تخمی که کسش برنخورد، اشک نیازست ۱

خواری و عزیزی به هم آمیخته در عشق
هرگام درین بادیه صد شیب و فراز است ۲

در عشق، بلا می‌سپرد دست به دستم
از بوته چو زر باز رهد در دم گازست ۳

نرمی و درشتی ز کسی چشم ندارم
گر صلح‌پذیرست، وگر عربده‌سازست ۴

سر بر نزد از ناز ز گلگشت مرادم
زان روز که تخم املم اشک نیازست ۵

بی جاذبه عشق به منزل نتوان رفت
گر راه خرابات، وگر راه حجازست ۶

عشقت به دل گیر و مسلمان زده آتش
جولانی حسنت همه جا در تک و تازست ۷

مرغ دل محمود هنوز از اثر عشق
پروانه فانوس سر خاک ایازست ۸

آگاهی دل را نبرد غفلت ظاهر
در خواب نیم گرچه مرا دیده فرازست ۹

قدسی سخن من همه‌جا آفت من بود
چون شمع که از چرب‌زبانی به گدازست ۱۰