هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از حال و هوای خانه‌اش می‌گوید که نیمی از آن از گریه خراب و نیمی دیگر پر از گل است. او از همنشینی با جغد و بلبل سخن می‌گوید و از عشق و رنج‌هایش می‌نالد. شعر پر از تصاویر شاعرانه مانند زلف یار، شاخ سنبل، و فریاد محرومان باغ است. شاعر در نهایت به دنبال معشوق می‌گردد و عشقش را با وجود خواری‌هایش، ارزشمند می‌داند.
رده سنی: 16+ این شعر دارای مفاهیم عاشقانه و غنایی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و عاطفی دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تشبیه‌های پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.

شماره ۱۰۰ - خانه‌ام نیمی خراب از گریه نیمی پرگل است

خانه‌ام نیمی خراب از گریه نیمی پرگل است
همنشینم جغد از یک سو، ز یک سو بلبل است ۱

نکته‌ای تا کرده از سیرابی زلفش رقم
از رطوبت خامه‌ام گویی که شاخ سنبل است ۲

کی به گوشش می‌رسد فریاد محرومان باغ؟
بس که گوش گل ز جوش بلبلان پرغلغل است ۳

خواری عشقم مبین، بنگر قبای غنچه را
ابره گر از خار دارد، آستر برگ گل است ۴

از دل قدسی به شهر و کو چه می‌جویی سراغ؟
جان آن دیوانه، چین زلف و قید کاکل است ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
کانال گوهرین در ایتا
۴۰۹
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۹۹ - هنوز چشم امیدم به رهگذاری هست
گوهر بعدی:شماره ۱۰۱ - وعده وصل ار دهد، صبر تقاضا بس است
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.