شماره ۱۰۴ - تا به نظّاره بت، چشم برهمن بازست

تا به نظّاره بت، چشم برهمن بازست
به تماشای جمالت مژه من بازست ۱

پیش مرغان گرفتار، خموشی کفرست
لب نبندم ز فغان تا ره شیون بازست ۲

به تمنای غباری ز درت چون سایل
مردم چشم مرا، از مژه، دامن بازست ۳

عکس رویش چو در آیینه فتد شاد شوم
کز دل آینه راهی به دل من باز است ۴

گل مچینید که غیرت‌کش مرغ چمنم
نگشاید دل من تا در گلشن بازست ۵

مژده آمدنت آمده و چشم مرا
عمرها شد که در خانه چو روزن بازست ۶