شماره ۱۰۵ - هر سر موی من از دود تو در فریاد است

هر سر موی من از دود تو در فریاد است
ناله‌ام نغمه نی نیست که گویی بادست ۱

دیده بی‌نور شود گر نکنم گریه چو شمع
مردم چشم مرا خانه ز سیل آباد است ۲

تندی خوی تو از تاله فرو بسته لبم
ورنه حیثیت مرغان چمن فریادست ۳

برگ سبزی به چمن کو که نشوید ابرش؟
بر خط سبز مکن تکیه که سرو آزادست ۴

بر سر چارسوی عشق هنرمندانند
هرکه شاگردی این طایفه کرد استادست ۵