شماره ۱۴۶ - بی روی تو کارم همه با دیده تر بود

بی روی تو کارم همه با دیده تر بود
تا دامن خاک از مژه‌ام لخت جگر بود ۱

در گلشن اندیشه به یاد رخ و زلفت
هر سو که شدم سنبل و گل تا به کمر بود ۲

نشکفت گلی از اثر نغمه بلبل
این فیض نصیب نفس باد سحر بود ۳

هر عیب که بود از نظر خلق نهفتم
آن عیب که پوشیده نگردید هنر بود ۴

هرگز ز بد خویش فراموش نکردم
هرجا که شدم، آینه‌ام پیش نظر بود ۵