شماره ۱۵۹ - فلک ز کین به مه فتنه‌جوی من ماند

فلک ز کین به مه فتنه‌جوی من ماند
ز مهر، طبع محبت به خوی من ماند ۱

لب تو آب حیات است، در دلم منشین
که خون شود می اگر در سبوی من ماند ۲

دمی ز جاذبه شوق من خبر یابی
که بگذری تو و چشمت به سوی من ماند ۳

هلاک سرکشی شمع محفلم کاین طرز
به آشنایی بیگانه خوی من ماند ۴

به رهگذار تو زان روی خاک راه شدم
که نقش پای تو شاید به روی من ماند ۵

به گوش گل نکند جا، فغانت ای بلبل
حدیث شوق تو با گفتگوی من ماند ۶

نشان خویش دگر گم نمی‌کنم قدسی
مباد پیک غم از جستجوی من ماند ۷