هوش مصنوعی:
این شعر عاشقانه و عرفانی از حافظ، به زیباییهای طبیعت، عشق و دیوانگیهای ناشی از آن میپردازد. با استفاده از استعارههایی مانند باده، گل، بلبل و پروانه، احساسات عمیق و گاه دردناک عشق را به تصویر میکشد.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه، همراه با استعارههای پیچیده، ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مضامین مانند دیوانگی و محرومیت نیاز به بلوغ فکری برای درک صحیح دارند.
شماره ۱۶۱ - تا لبت را میل سوی باده و پیمانه شد
تا لبت را میل سوی باده و پیمانه شد
باده چون پیمانه از شوق لبت دیوانه شد ۱
دل چو افتاد از سر کویت جدا، شد هرزهگرد
عندلیب یک گلستان جغد صد ویرانه شد ۲
بر گل و شمعم نظر در گلشن و محفل بس است
بیش ازین نتوان وبال بلبل و پروانه شد ۳
تا ابد محروم ماند از لذت دام و قفس
هرکه چون مرغ سرایی، صید آب و دانه شد ۴
بوستان عشق، آب از چشم مجنون خورده است
هرکه بر سر زد گلی زین بوستان دیوانه شد ۵
باده چون پیمانه از شوق لبت دیوانه شد ۱
دل چو افتاد از سر کویت جدا، شد هرزهگرد
عندلیب یک گلستان جغد صد ویرانه شد ۲
بر گل و شمعم نظر در گلشن و محفل بس است
بیش ازین نتوان وبال بلبل و پروانه شد ۳
تا ابد محروم ماند از لذت دام و قفس
هرکه چون مرغ سرایی، صید آب و دانه شد ۴
بوستان عشق، آب از چشم مجنون خورده است
هرکه بر سر زد گلی زین بوستان دیوانه شد ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۳۷۷
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۶۰ - کنعانی ما را غم یعقوب نباشد
گوهر بعدی:شماره ۱۶۲ - در جلوهگری چون تو کسی یاد ندارد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
