شماره ۲۳۴ - کی دواجو بود آن دل که ز دردش دم زد

کی دواجو بود آن دل که ز دردش دم زد
داغ بی‌دردی آنم که دم از مرهم زد ۱

با خرد روز ازل بر سر سودا بودم
عشق پیش آمد و سودای مرا برهم زد ۲

محنت هجر تو داند که چه با جانها کرد
شعله عشق تو داند که چه در عالم زد ۳

گوش کس باخبر از زمزمه شوق نبود
عشقت آن روز که ناخن به دل آدم زد ۴

ملک دنیا نبود منزل ارباب سرور
هرکه افتاد درین کوچه، در ماتم زد ۵

دست اکرام تو بود آنکه سحرگاه ازل
خوان بیفکند و صلا بر همه عالم زد ۶

عشق می‌گفت به گهواره دلم خوش طفلی‌ست
که در اول قدم، از پایه اعلا دم زد ۷

با جنون بود مرا سلسله پرشوری
عقل گم باد که این سلسله را بر هم زد ۸

تا سر از جیب برآورد دلم چون قدسی
دست در دامن آن طره خم در خم زد ۹