هوش مصنوعی:
این شعر از حافظ، با استفاده از استعارههای زیبا مانند آتش، شمع و پروانه، به موضوع عشق و فداکاری در راه آن میپردازد. شاعر از سوختن و فنا شدن در راه معشوق سخن میگوید و به نمونههایی مانند زلیخا و یوسف اشاره میکند تا شدت این عشق را نشان دهد.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه در این شعر ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از استعارهها و اشارات تاریخی نیاز به دانش ادبی و فرهنگی دارد که معمولاً در سنین بالاتر کسب میشود.
شماره ۲۴۷ - دگر بر آتش می، توبه سوختن دارد
دگر بر آتش می، توبه سوختن دارد
ز آب، چهره چو گل برفروختن دارد ۱
میان بزم ز حد برد بیحجابی را
به جان شمع، که پروانه سوختن دارد ۲
پی خریدن یک جلوهات، زلیخا را
هزار یوسف مصری فروختن دارد ۳
مگر ز آهن تیغش تمام شد سوزن؟
که زخم سینه تقاضای دوختن دارد ۴
به زاریاش مژه بر پای شعله باید سود
چو شمع، هرکه تمنای سوختن دارد ۵
ز آب، چهره چو گل برفروختن دارد ۱
میان بزم ز حد برد بیحجابی را
به جان شمع، که پروانه سوختن دارد ۲
پی خریدن یک جلوهات، زلیخا را
هزار یوسف مصری فروختن دارد ۳
مگر ز آهن تیغش تمام شد سوزن؟
که زخم سینه تقاضای دوختن دارد ۴
به زاریاش مژه بر پای شعله باید سود
چو شمع، هرکه تمنای سوختن دارد ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۳۹۸
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۴۶ - ما اسیران چه کسانیم، گرفتاری چند
گوهر بعدی:شماره ۲۴۸ - هیچ دورانی چو عهد بیسرانجامی نبود
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.