شماره ۲۹۳ - گر کنم گریه به اندازه چشم تر خویش

گر کنم گریه به اندازه چشم تر خویش
گیرد از غیرت من، ابر چو دریا سر خویش ۱

با خیال تو چو شب دست در آغوش کنم
صبح با مهر ز یک جیب برآرم سر خویش ۲

تا به کی منت صیاد، چرا چون طاووس
صورت حلقه دامی نکشی بر پر خویش؟ ۳

آخر از پهلوی دل گشت چراغم روشن
اخگری بود مرا در ته خاکستر خویش ۴

خشت برداشته بود از سر خم پیر مغان
جرم من بود که در خون نزدم ساغر خویش ۵

تیره‌تر باید ازین اختر من، معذورم
گر شکایت کنم از تیرگی اختر خویش ۶

گر به دوزخ برمش، منت آتش نکشد
دل که چون لاله به خون داغ کند پیکر خویش ۷

قدسی ار بوالهوسی راه زلیخا نزدی
روی یوسف ننمودی به ملامتگر خویش ۸