شماره ۳۰۸ - گیرم ز دل به بادیه غم، سراغ خویش

گیرم ز دل به بادیه غم، سراغ خویش
باشد چو آفتاب، دلیلم چراغ خویش ۱

بلبل شود ملول، چو گل بو کند کسی
در باغ ازان چه غنچه بگیرم دماغ خویش ۲

در باغ، ما و لاله ز یک خاک رسته‌ایم
هرگز نیفکنیم سیاهی ز داغ خویش ۳

از داغ دل، ز شکوه ببندد دهان خود
گر لاله را بریم به گلگشت باغ خویش ۴

بوی می‌ام ز خویش برد، می چه حاجت است
چون لاله بشکنم به نسیمی ایاغ خویش ۵