شماره ۳۰۹ - نگار من که بود ترک و غمزه چندانش

نگار من که بود ترک و غمزه چندانش
غزال دشت فریب است چشم فتانش ۱

چو کودک از پی پستان مکیدن مادر
گشوده زخم دلم لب به نار خندانش ۲

ز شوق تیغ دگر، صید نیم کشت مرا
زمان زمان به لب زخم می‌دود جانش ۳

به عهد زلف تو گر ذوق کافری این است
خجل کسی که نلغزید پای ایمانش ۴

تبارک الله ازان رخ، کز آسمان آیند
فرشتگان به زمین، تا شوند قربانش ۵

زند به ریش دل سینه خستگان ناخن
صبا چو شانه کند طره پریشانش ۶

ز بیم دعوی حسن، آفتاب می‌لرزد
که ماه من نزند چنگ در گریبانش ۷

به درج فیض عجب گوهری‌ست گوهر عشق
که می‌خرند به جان کافر و مسلمانش ۸

ز درد عشق چه لذت بود دل آن را
که تیر غمزه نکرده‌ست کار در جانش ۹

ز لذت دو جهانش چه بهره خواهد بود
دلی که داغ نکرده‌ست عشق خوبانش ۱۰

شهید عشق نباشد به کیش اهل وفا
کسی که جان نکند صرف راه جانانش ۱۱

ز هول صبح قیامت کجا خبر دارد
کسی که کار نیفتد به شام هجرانش ۱۲

ز درد عشق بتان محض لذتم قدسی
برای خویش ببر گو مسیح درمانش ۱۳