هوش مصنوعی:
شاعر در این شعر از احساسات غمگین و شوریدهحال خود در برابر شادیهای دیگران سخن میگوید. او از تاریکی زندگی خود و دردهای عشق مینالد و بخت ناسازگار خود را ملامت میکند. شاعر عقل و مصلحتاندیشی را کنار میگذارد و به سرنوشت تلخ خود تسلیم میشود.
رده سنی:
16+
متن دارای مضامین عمیق عاطفی و فلسفی مانند غم، عشق ناکام و تقدیر است که درک آن برای مخاطبان جوانتر ممکن است دشوار باشد. همچنین، لحن شعر سنگین و پر از ابهامات شاعرانه است که برای سنین بالاتر مناسبتر است.
شماره ۳۱۴ - هرکسی شاد به سال نو و نوروزی خویش
هرکسی شاد به سال نو و نوروزی خویش
دل شوریده عاشق به غماندوزی خویش ۱
شب تاریک مرا روشنی از آه من است
برو ای شمع، تو و انجمنافروزی خویش ۲
دیده زخمم ازان پیش که روشن گردد
دیده بر تیغ جفای تو رقم، روزی خویش ۳
من شوریده کجا و غم ناموس کجا
برو ای عقل و ببر مصلحتآموزی خویش ۴
کوکب بخت کس از سعی نگردد فیروز
خویش را چند کنم رنجه به دلسوزی خویش؟ ۵
ما چو قدسی نمک خوان سیهبختانیم
بخت ما چون نبود شاد ز بهروزی خویش؟ ۶
دل شوریده عاشق به غماندوزی خویش ۱
شب تاریک مرا روشنی از آه من است
برو ای شمع، تو و انجمنافروزی خویش ۲
دیده زخمم ازان پیش که روشن گردد
دیده بر تیغ جفای تو رقم، روزی خویش ۳
من شوریده کجا و غم ناموس کجا
برو ای عقل و ببر مصلحتآموزی خویش ۴
کوکب بخت کس از سعی نگردد فیروز
خویش را چند کنم رنجه به دلسوزی خویش؟ ۵
ما چو قدسی نمک خوان سیهبختانیم
بخت ما چون نبود شاد ز بهروزی خویش؟ ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
۴۱۷
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۱۳ - سوزم همیشه از نفس آتشین خویش
گوهر بعدی:شماره ۳۱۵ - کَنم به ناخن حسرت، بدن من درویش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
