شماره ۳۲۳ - دامان عشقِ سلسله مویی گرفته دل

دامان عشقِ سلسله مویی گرفته دل
از دست رفته و برِ رویی گرفته دل ۱

تاری نشد ز زلف بتان بیش، قسمتش
چون قطره عرق، بن مویی گرفته دل ۲

تا همچو دیده‌ام نبود کوچه گرد شهر
از پا فتاده و سر کویی گرفته دل ۳

سوز دلم برآورد از آفتاب، دود
این خاصیت ز گرمی خویی گرفته دل ۴

نرگس پیاله‌ها ز کدو کرد آشکار
زان چو پیاله پای کدویی گرفته دل ۵

بردار پنبه و رخ داغم شکفته کن
قدسی مرا گرفته ز رویی گرفته، دل ۶