شماره ۳۲۴ - تا کی کنی به گریه، طلب آرزوی دل؟

تا کی کنی به گریه، طلب آرزوی دل؟
ای دیده پیش خلق مریز آبروی دل ۱

دل آرزوی خون جگر کرد بی لبت
چندان گریستم که نماند آرزوی دل ۲

یا رب به دامنش ننشیند غبار غم
آن کس که رفت گرد ملالم ز روی دل ۳

آلوده مردنش مپسند و شهید کن
کز خون به آب تیغ دهم شستشوی دل ۴

تا چون پیاله، دیده نباشد ز خون تهی
عشقت مرا چو شیشه فشارد گلوی دل ۵

از زخم دشمنان شده دل پر ز خون و نیست
یک دوستم که سنگ زند بر سبوی دل ۶

قدسی دلت نرفته چنان کآوری به دست
بنشین به گوشه‌ای و مکن جستجوی دل ۷