شماره ۳۴۱ - چون غنچه بجز پرده دل نیست پناهم

چون غنچه بجز پرده دل نیست پناهم
چون لاله نظریافته بخت سیاهم ۱

هر عقده که پیش آوردم عشق، دلیل است
چون اشک برد آبله پای، به راهم ۲

شادم که شب هجر تو چون شمع ز مقراض
نگسسته ز برهم زدن دیده، نگاهم ۳

چون صبح دوم، با همه کس صاف ضمیرم
هرگز نشود آینه‌ای تیره ز آهم ۴

از رشک به دل سنگ زند خانه کعبه
تا خانه سیه کرده آن چشم سیاهم ۵

از دوستی شعله نگریم، که مبادا
چون هیزم تر بگذرد آتش ز گیاهم ۶

محرومی‌ام از وصل تو، کس چون تو نداند
بر تشنگی بادیه، خضرست گواهم ۷

در چشم من از ضعف نماید ظلماتی
بر فرق اگر سایه کند یک پر کاهم ۸

انداخت به رشکم چو فراقش به سر آمد
افکند به زندان چو برآورد ز چاهم ۹

از گریه قدسی به مرادی نرسیدم
آبم نکند تازه، ندانم چه گیاهم ۱۰