شماره ۳۵۶ - روزی که ناخنی نزند عشق بر دلم

روزی که ناخنی نزند عشق بر دلم
چون آتش فسرده و چون صید بسملم ۱

صد برگ گل که جمع کنی غنچه‌ای شود
آسان گره نخورده چنین، کار مشکلم ۲

دارد ز بس که بر نظر پاکم اعتماد
پروانه خود چراغ در آرد به محفلم ۳

افکند ناتوانی‌ام از خود به گوشه‌ای
چون قطره عرق، بن مویی‌ست منزلم ۴

کو باد شرطه‌ای که به طوفانم افکند؟
آن باد شرطه نیست که آرد به ساحلم ۵

محکم گرفته دامنم این خاک آستان
گویا سرشته‌اند ز خاک درت گلم ۶

انداز دل مرا به سر تیر می‌برد
بیدرد را گمان که ز صیاد غافلم ۷

کوته‌نظر زند به گل و لاله دست و من
از همت بلند، به سرو تو مایلم ۸

در خواندنم حدیث بدآموز نشنوی
گر بشنوی که بی تو چها رفته بر دلم ۹

نقش پی دلیل، کم از چشم بد نبود
بنگر که بی‌خطر گذراند از چه منزلم ۱۰

ضعفم ازان گذشته که صیدم کند کسی
بی‌رشته‌ام مقید و بی تیغ بسملم ۱۱

در گردش است کاسه چشمم پیاله‌وار
ساقی اگر رود نفسی از مقابلم ۱۲

قدسی نظر به شاهسواران بود مرا
مجنون نیم، به ناقه چکار و به محملم ۱۳