هوش مصنوعی:
این شعر بیانگر غم و اندوه عمیق شاعر است که از درد عشق و جدایی رنج میبرد. او از اشکهای خونین، طوفان غم و بسته بودن درهای عالم به روی خود سخن میگوید. شاعر خود را مایه درد میداند و به جای التیام، بر زخمهایش مرهم میگذارد.
رده سنی:
16+
متن دارای مضامین عمیق عاطفی و غمانگیز است که درک آن برای سنین پایینتر دشوار بوده و ممکن است باعث ایجاد احساسات منفی شود. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و مفاهیم انتزاعی مانند 'طوفان خون' و 'چشم پرنم' برای مخاطبان جوانتر مناسب نیست.
شماره ۳۵۹ - ما در صبح طرب، ز آب و گل غم بستهایم
ما در صبح طرب، ز آب و گل غم بستهایم
چون کدورت، خویش را بر شام ماتم بستهایم ۱
بس که آمد جای اشک از چشم ما خون جگر
تهمت طوفان خون بر چشم پر نم بستهایم ۲
در حریم درد عشق ما، کسی را بار نیست
ما ز رشک این در به روی هر دو عالم بستهایم ۳
تا نگردد یاربی در دفع درد ما بلند
راه گردون را شب از آه دمادم بستهایم ۴
ما چو قدسی مایه دردیم، راحت عار ماست
بیشتر بر زخم خویش از مشک، مرهم بستهایم ۵
چون کدورت، خویش را بر شام ماتم بستهایم ۱
بس که آمد جای اشک از چشم ما خون جگر
تهمت طوفان خون بر چشم پر نم بستهایم ۲
در حریم درد عشق ما، کسی را بار نیست
ما ز رشک این در به روی هر دو عالم بستهایم ۳
تا نگردد یاربی در دفع درد ما بلند
راه گردون را شب از آه دمادم بستهایم ۴
ما چو قدسی مایه دردیم، راحت عار ماست
بیشتر بر زخم خویش از مشک، مرهم بستهایم ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۳۷۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۵۸ - به آشنایی چشم تو ناتوان شدهام
گوهر بعدی:شماره ۳۶۰ - در بزم طرب، باده نابی نکشیدیم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
