شماره ۳۶۷ - تا دل بر آتش غم جانانه سوختیم

تا دل بر آتش غم جانانه سوختیم
از رشک، جان محرم و بیگانه سوختیم ۱

ما را نه قرب شمع میسر، نه وصل گل
از اعتبار بلبل و پروانه سوختیم ۲

افروختیم در حرم کعبه صد چراغ
تا یک چراغ بر در میخانه سوختیم ۳

خون جگر ز شیشه کشیدیم و از حسد
چون لاله، داغ بر دل پیمانه سوختیم ۴

آتش زدیم در جگر عاقلان ز رشک
زین داغها که بر دل دیوانه سوختیم ۵

خوبان نمی‌شوند به ما آشنا و ما
از اختلاط مردم بیگانه سوختیم ۶

امشب که یاد روی تو مهمان دیده بود
تا روز، شمع ماه به کاشانه سوختیم ۷

کردی به غیر گرمی و شد کار ما ز دست
ما هم به آتش دگری خانه سوختیم ۸

قدسی ز حرف عشق نبستیم لب دمی
عمری دماغ بهر یک افسانه سوختیم ۹