شماره ۳۷۳ - من تیره‌دل و نورفشان شعله آهم

من تیره‌دل و نورفشان شعله آهم
دارد شب مهتاب ز پی، روز سیاهم ۱

غم می‌کشدم، خواه وطن، خواه غریبی
هرجا که روم، روزی برق است گیاهم ۲

بر هر سر راهی که تو یک بار گذشتی
چون نقش قدم، تا به ابد چشم به راهم ۳

روزی که مرا رفت سر زلف تو از دست
خندید فلک بر من و بر بخت سیاهم ۴

بر هرچه فکندم نظر، آلوده به خون شد
خون گشت ز همخانگی اشک، نگاهم ۵

قدسی منم آن کافر عاصی که به دوزخ
آتش عرق‌آلوده شد از شرم گناهم ۶