شماره ۳۹۲ - چو درد عشق تو کرد آشنای خویشتنم

چو درد عشق تو کرد آشنای خویشتنم
غمت چرا نخورد غم برای خویشتنم ۱

دلم چه یافته در کوچه پریشانی؟
که می‌برد همه عمر از قفای خویشتنم ۲

مرا کرشمه دیگر فریب داد ای گل
به رنگ و بو نرود دل ز جای خویشتنم ۳

چو دل که قطره خون است و خون خورد دایم
یکی شدم به غم و خود غذای خویشتنم ۴

ز بس که کرد علاج و نداشت سود مرا
طبیب کرد خجل از دوای خویشتنم ۵

ز عشق، گرد جنون نیست بر جبین دلم
که کرد چشم خرد، توتیای خویشتنم ۶

به من ز دوستی‌ات شد جهان چنان دشمن
که در هراس ز بند قبای خویشتنم ۷

شده‌ست پی سپر راه عشق تا پایم
بود چو نقش قدم، رخ به پای خویشتنم ۸

برای گشت چمن مضطرب نیم چو نسیم
چو شعله رقص‌کنان در هوای خویشتنم ۹

نیم به عیب کس از عیب خویشتن مشغول
تمام خارم و مخصوص پای خویشتنم ۱۰