شماره ۳۹۷ - تا شد زبان گره چو جرس، بر فغان زدیم

تا شد زبان گره چو جرس، بر فغان زدیم
گویا برای ناله گره بر زبان زدیم ۱

رنگ شکسته، فال محبت بود، ازان
خرمن چو گل به نیت باد خزان زدیم ۲

از هر سری، چو کوه، صدایی بلند شد
انگشت شکوه بر لب کون و مکان زدیم ۳

غیر از حدیث مطرب و می هرچه خوانده شد
در حالت مطالعه‌اش بر کران زدیم ۴

تا دیگران هنر نشمارند عیب ما
دامن به عیب‌جویی خود بر میان زدیم ۵

در کوی یار، عمر به افسانه سر شد
تا قفل خواب بر مژه پاسبان زدیم ۶

هرگز به عشق، ناله ما این اثر نداشت
تیری چو کودکان به غلط بر نشان زدیم ۷

شست آب دیده نقش عمارت ز روزگار
نقش دگر بر آب درین خاکدان زدیم ۸

خوردیم باده کهن از دست نوخطی
آتش ز رشک در دل پیر و جوان زدیم ۹

قدسی ز بی‌نشانی خود چون زنیم لاف؟
بر سینه مهر داغ ز بهر نشان زدیم ۱۰