شماره ۴۳۷ - ز مو ضعیف‌ترم از غم میان کسی

ز مو ضعیف‌ترم از غم میان کسی
به هیچ قانعم از حسرت دهان کسی ۱

خدای را مددی، تا کی از شکنجه هجر
چو شمع، تاب خورد مغز استخوان کسی ۲

سرم به سجده گردون فرو نمی‌آید
رخ نیاز من و خاک آستان کسی ۳

حدیث مهر تو آید چو بر زبان، چه عجب
اگر چو شمع جهد آتش از زبان کسی ۴

نظر به غنچه کنی با تهی دلی، چه کند
چو گر لاله نشود داغ، مهربان کسی؟ ۵

نه خار غنچه به دستم، نه داغ لاله به دل
نشد که برخورم از باغ و بوستان کسی ۶

زهی ستاره قدسی، که دوش دیده ازو
هزار لطف که نگذشته در گمان کسی ۷