هوش مصنوعی:
این متن شعری است که از زبان عاشقانه و عارفانه سخن میگوید و به موضوعاتی مانند عشق، رنج، بخشش، و انتظار میپردازد. شاعر از معشوق میخواهد که به جای آزار و جفا، مهربانی کند و به اسیران عشقش لطف نماید. همچنین، از درد فراق و انتظار اجازه برای نزدیکی سخن میگوید و در پایان به موضوع شفاعت و محبت الهی اشاره میکند.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد. همچنین، برخی از واژهها و مفاهیم مانند 'جفا'، 'حسرت'، و 'شفاعت' نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارند.
شماره ۴۵۰ - چند جفا شیوه و عادت کنی؟
چند جفا شیوه و عادت کنی؟
وقت نیامد که مروت کنی؟ ۱
خود چه شود، گر به اسیران خویش
لطف به اندازه حسرت کنی؟ ۲
جان ز غمت بر لبم آمد نشست
منتظر آنکه تو رخصت کنی ۳
ما و گنه، گر تو به این روی خوب
روز جزا میل شفاعت کنی ۴
خود چه گزینی که ازان بهترست؟
قدسی اگر ترک محبت کنی ۵
وقت نیامد که مروت کنی؟ ۱
خود چه شود، گر به اسیران خویش
لطف به اندازه حسرت کنی؟ ۲
جان ز غمت بر لبم آمد نشست
منتظر آنکه تو رخصت کنی ۳
ما و گنه، گر تو به این روی خوب
روز جزا میل شفاعت کنی ۴
خود چه گزینی که ازان بهترست؟
قدسی اگر ترک محبت کنی ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۳۸۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۴۴۹ - نوشم ز بس چو باده، ز پیمانه، دوستی
گوهر بعدی:شماره ۴۵۱ - آرزوی ما کند با مدعا بیگانگی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
