شمارهٔ ۱۹ - تعریف باغ بیگم‌آباد

چو آمد سوی باغ بیگم‌آباد
صبا در رعشه جاوید افتاد ۱

ز بس دهشت، درین پاکیزه گلشن
نگیرد یاسمن را خار، دامن ۲

گل آن باغ را از بس حیا بود
نگاه نرگسش بر پشت پا بود ۳

برون ناید ز کاخ از شرمساری
نسازد غنچه را تا گل عماری ۴

نچیند باغبان اینجا گل از بار
که یاد چیدن گل، بردش از کار ۵

نباشد جز گل شب‌بو درین باغ
نسیم صبحدم گو داغ شو، داغ ۶

چه رنگ است ارغوان این چمن را
که رنگین می‌کند حرفش سخن را ۷

صبا را سنبلش کی می‌دهد باج
پریشانی ز دل‌ها کرده تاراج ۸

به دامن سایه خود چیده از خاک
حلال لاله بادا دامن پاک ۹

عذار سبزه این باغ خرم
عرق‌ناک است روز و شب ز شبنم ۱۰

ز بس درس ادب گوید ادیبش
بود در پرده صوت عندلیبش ۱۱

چه حرف غنچه می‌کردم زبانزد
زبانم دامن دل بر میان زد ۱۲

به گرد این چمن، بی منت خار
تماشایی ز مژگان کرده دیوار ۱۳

درین بستان‌سرا از سرو و شمشاد
ز هر جانب عیان صد محشرآباد ۱۴

ز بس گیسوی سروش بود پرتاب
به گردن قمریان را طوق شد آب ۱۵

ز سروش سایه کی می‌ریخت بر خاک؟
قیامت قامتش می‌بیخت بر خاک ۱۶