هوش مصنوعی:
متن بالا یک نیایش عرفانی است که در آن گوینده از خداوند میخواهد که او را به یاد آورد و با لطف خود شادمانش سازد. این متن بیانگر وابستگی انسان به خدا و درخواست یادآوری و شادی از سوی اوست.
رده سنی:
12+
متن دارای مفاهیم عرفانی و ادبی است که ممکن است برای کودکان کمسنوسال قابل درک نباشد. نوجوانان و بزرگسالان بهتر میتوانند با مضامین آن ارتباط برقرار کنند.
مناجات ۱۵۲ - الهی چه یاد کنم که خود همه یادم، من خرمن نشان خود همه را فرا باد نهادم، ای یادگا
الهی چه یاد کنم که خود همه یادم، من خرمن نشان خود همه را فرا باد نهادم، ای یادگار جانها و یاد داشتهٔ دلها و یاد کردهٔ زبانها، بفضل خود ما را یاد کن و بیاد لطیفی ما را شاد کن.
۴۲۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:مناجات ۱۵۱ - الهی گرفتار آن دردم که داروی آنی، بندهٔ آن ثنایم که توت سزاوار آنی، من در تو چه
گوهر بعدی:مناجات ۱۵۳ - الهی جُز از شناخت و تو شادی نیست و جُز از یافت تو زندگانی نه، زندهٔ بی تو چون مُ
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
