هوش مصنوعی:
نویسنده در این متن به بیان احساسات عرفانی و معنوی خود میپردازد و اشاره میکند که هر چه میدیده یا میشناخته، تنها پردهای از حقیقت بوده است. او از خداوند میخواهد که آنچه را بدون دخالت او آفریده است، حفظ کند و آنچه را به او سپرده است، به خوبی مدیریت نماید. همچنین، نویسنده ابراز میکند که در هر نگاه، حضور خدا را احساس میکند.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای مخاطبان کمسنوسال دشوار است. همچنین، استفاده از زبان ادبی و کهن ممکن است برای نوجوانان جوان چالشبرانگیز باشد.
مناجات ۲۰۰ - الهی هر چه نشان می شمردم پرده بود و هر چه مایه می دانستم بهیده بود. ای کردگار نی
الهی هر چه نشان می شمردم پرده بود و هر چه مایه می دانستم بهیده بود. ای کردگار نیکو کار آنچه بی ما ساختی بی ما راست دار و آنچه تو بر تاوی به ما مسپار.
۱
از بسکه دو دیده در خیالت دارم
در هرچه نگه کنم تویی پندارم ۲
از بسکه دو دیده در خیالت دارم
در هرچه نگه کنم تویی پندارم ۲
تعداد ابیات: ۱
۴۴۷
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:مناجات ۱۹۹ - الهی تو آنی که نور تجلی بر دلهای دوستان تابان کردی و چشمه های مهر در سر ایشان رو
گوهر بعدی:مناجات ۲۰۱ - الهی راهم نما بخود و باز رهان مرا از بنده خود، ای رساننده بخود برسانم که کسی نرس
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.