هوش مصنوعی: نویسنده در این متن به بیان احساسات عرفانی و معنوی خود می‌پردازد و اشاره می‌کند که هر چه می‌دیده یا می‌شناخته، تنها پرده‌ای از حقیقت بوده است. او از خداوند می‌خواهد که آنچه را بدون دخالت او آفریده است، حفظ کند و آنچه را به او سپرده است، به خوبی مدیریت نماید. همچنین، نویسنده ابراز می‌کند که در هر نگاه، حضور خدا را احساس می‌کند.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای مخاطبان کم‌سن‌وسال دشوار است. همچنین، استفاده از زبان ادبی و کهن ممکن است برای نوجوانان جوان چالش‌برانگیز باشد.

مناجات ۲۰۰ - الهی هر چه نشان می شمردم پرده بود و هر چه مایه می دانستم بهیده بود. ای کردگار نی

الهی هر چه نشان می شمردم پرده بود و هر چه مایه می دانستم بهیده بود. ای کردگار نیکو کار آنچه بی ما ساختی بی ما راست دار و آنچه تو بر تاوی به ما مسپار. ۱

از بسکه دو دیده در خیالت دارم
در هرچه نگه کنم تویی پندارم ۲
تعداد ابیات: ۱
کانال گوهرین در ایتا
۴۴۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:مناجات ۱۹۹ - الهی تو آنی که نور تجلی بر دلهای دوستان تابان کردی و چشمه های مهر در سر ایشان رو
گوهر بعدی:مناجات ۲۰۱ - الهی راهم نما بخود و باز رهان مرا از بنده خود، ای رساننده بخود برسانم که کسی نرس
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.