هوش مصنوعی:
شاعر در این متن از احساس درماندگی، گناه و تنهایی خود سخن میگوید و مانند یتیمی بیپدر گریان است. او از خداوند میخواهد که فریادش را بشنود و او را نجات دهد.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی است که درک آن برای سنین پایینتر دشوار است. همچنین ممکن است مضامین مربوط به گناه و درماندگی برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال نامناسب باشد.
مناجات ۲۱۷ - الهی چون یتیم بی پدر گریانم ف درمانده در دست خصمانم، خستهٔ گناهم و از خوزشتن بر
الهی چون یتیم بی پدر گریانم ف درمانده در دست خصمانم، خستهٔ گناهم و از خوزشتن بر تاوانم، خراب عمر و مفلس روزگار، من آنم. خداوندا فریاد رس که از نا کسی خود بفریادم.
۴۳۳
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:مناجات ۲۱۶ - الهی بقدر تو نادانم و سزای تو را ناتوانم در بیچارگی خود سرگردانم، روز بروز بر زی
گوهر بعدی:مناجات ۲۱۸ - الهی دریغا که روزگار بر باد دادیم و شکر نعمت ولی نعمت نگُذاردیم، دریغا که قدر عُ
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
