هوش مصنوعی:
این شعر عاشقانه از حافظ، به زیباییهای معشوق و احساسات شاعر نسبت به او میپردازد. شاعر از اشکهایش، زیباییهای معشوق مانند ابروها، لبها و میان او سخن میگوید و عشق خود را به تصویر میکشد.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مضامین عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات شعر نیاز به درک ادبی و عاطفی بیشتری دارد.
شماره ۱۴ - بگذار در آن کوی من اشک فشان را
بگذار در آن کوی من اشک فشان را
تا دیده دهد آب گل و سرو روان را ۱
مپسند بران رخ که فتد سایه ی گلبرگ
گلبرگ تحمل نکند بار گران را ۲
دشوار کشد نقش دو ابروی تو نقاش
آسان نتوانند کشیدن دو کمان را ۳
گفتم که لبت زیر دو دندان چو بگیرم
دارم نگهش گفت نگه دار زبان را ۴
غیر از دل عاشق چو نشد چیز بتان گم
این طرفه چه کردند دهان را و میان را ۵
بوسی دو لبش گفت بیا و ذقن یار
شد ضامن آن وعده هم این را و هم آن را ۶
بگرفت کمال آن ذقن اکنون به تقاضا
آری به دل خصم بگیرند ضمان را ۷
تا دیده دهد آب گل و سرو روان را ۱
مپسند بران رخ که فتد سایه ی گلبرگ
گلبرگ تحمل نکند بار گران را ۲
دشوار کشد نقش دو ابروی تو نقاش
آسان نتوانند کشیدن دو کمان را ۳
گفتم که لبت زیر دو دندان چو بگیرم
دارم نگهش گفت نگه دار زبان را ۴
غیر از دل عاشق چو نشد چیز بتان گم
این طرفه چه کردند دهان را و میان را ۵
بوسی دو لبش گفت بیا و ذقن یار
شد ضامن آن وعده هم این را و هم آن را ۶
بگرفت کمال آن ذقن اکنون به تقاضا
آری به دل خصم بگیرند ضمان را ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۴۷۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۳ - بعد از امروز آشکارا دوست می دارم تو را
گوهر بعدی:شماره ۱۵ - بی غمت شاد مباد این دل غم پرور ما
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
