شماره ۱۷ - جانا ز گرد درد پر باد دامن ما

جانا ز گرد درد پر باد دامن ما
وین دلق گرد خورده صد پاره در تن ما ۱

دل ساکنی ندارد بی خاک آستانت
ای خاک آستانت تا حشر مسکن ما ۲

ما چشم خویش روشن دیدن نمی توانیم
تا تو نمی نشینی بر چشم روشن ما ۳

گفتم تیغ بر کش گفتی گناه باشد
باد این گنه همیشه از تو به گردن ما ۴

دی می شدم در آن کو آمد ندا ز هر سو
کای عاشق سر و زر مگذر به گلشن ما ۵

دانی چه گفت عیسی با عاشقان دنیی
چندین حجاب بیند از نیم سوزن ما ۶

شب با کمال ای تن در خواب شو که آن ماه
آید به دزدی دل بر بام و روزن ما ۷