شماره ۲۰ - چشمت به غمزه کشت من بی گناه را

چشمت به غمزه کشت من بی گناه را
خود زلف را چه گویم و خال سیاه را ۱

با آه و روی زرد ز خالت شدیم دور
باد آمد و ز دانه جدا کرد کاه را ۲

مردم ز مه حساب گرفتند سالها
نگرفت در حساب جمال تو ماه را ۳

جوهر که قیمتی است کشندش به احتیاط
من هم به دیده می کشم آن خاک راه را ۴

از همت گدای تو باشد فرو هنوز
بی عرش اگر کشند شهان بارگاه را ۵

سلطان حسن گو سوی دلها نظر گمار
ملک آن اوست کو بنوازد سپاه را ۶

نام کمال خواجه که درویش خوانده ای
درویش خوانده ای به غلط پادشاه را ۷