شماره ۲۱ - چشم تو از حد می برد با عاشقان بیداد را

چشم تو از حد می برد با عاشقان بیداد را
از ناله ی مرغان چه غم آن دل سیه صیاد را ۱

مردم به دور روی تو در گریه اند از آه من
شرطست باران ریختن در موسم گل باد را ۲

گفتی ز بنیاد افکنم آن را که بر من دل نهد
گر جرم این باشد نخست از من بنه بنیاد را ۳

حاشا که از غم های تو من بنده باشم در گله
هست از غمت آزادگی هم بنده هم آزاد را ۴

بوسی به شیرین کاری ار کردم تراش از تو چه شد
عیبی نباشد سوی خود تیشه زدن فرهاد را ۵

ذکر بلند قامتش می آیدم در گوش جان
ای پارسا بهر خدا آهسته خوان اوراد را ۶

منع کمال از عاشقی جان برادر کی توان
پند پدر مانع نشد رسوای مادر زاد را ۷