شماره ۵۴ - چو آفتاب نکند از رخ زمانه نقاب

چو آفتاب نکند از رخ زمانه نقاب
بریز در قدح گوهرین عقیق مذاب ۱

خروش ناله مستان به گوش او نرسید
و گرنه مردم چشمش کجا شدی در خواب ۲

چو مطرب غم او چنگ زد به دامن من
از گوشمال جفا ناله می کنم چو رباب ۳

از جیب پیرهن اندام نازنین بینش
چنانکه از تنه شیشه قطره های گلاب ۴

اگرچه ریختن خون به حکم شرع خطاست
بریز خون صراحی که هست عین صواب ۵

بیا به جان و سر خود که دردمندان را
به مرهمی که توانی زمان زمان دریاب ۶

مگر که در سر زلفین او وزید صبا
که می وزد ز گلستان نسیم عنبر ناب ۷

ترا به چشمه حیوان چرا کنم تشییه
که هست تشنه لعل تو گوهر سیراب ۸

کنون که جور فراق از تو بر کمال آمد
ز دست دیده فتادم چو کاسه بر سر آب ۹